حالا که انتصابات است رای را هم خودشان بدهند
سه شنبه 23 بهمن 1386
آه اگر آزادی سرودی می خواند کوچک،
کوچک تر حتی از گلوگاه یکی پرنده...
گردن نهادن زیر یوغ انتخاباتی از پیش معین و فرمایشی حتی از بیعت با خلیفه میمون باز اموی ذلتبارتر است و من، حسین ام؛ همنام او كه گفت: هیهات منا الذله
در صورت ادامه روند جاری انتصابات بجای انتخابات همگام با بقیه دوستان وبلاگ نویس آزادیخواه در این انتصابات شركت نخواهیم كرد. رای را هم خود هیات های اجرایی محترم و هیات های نظارت محترم بروند بدهند. وقتی نوه امام بعلت عدم التزام عملی رد صلاحیت می شود از کجا معلوم ما التزام عملی و صلاحیت رای دادن داشته باشیم؟
من خودم به دعوت یک دوست وارد این صف شدم. بی ادبی بود دعوتش را اجابت نکردن. از کسی دعوت نمی کنم. هر کسی که دوست داشت بپیوندد.
- طبقه بندی:دانستن حق مردم است، |
- نظرات() |
- ارسال به
درباره وبلاگ
دست سیمانی دیر یا زود فرو خواهد ریخت؛
آوار می شود روی نوشته هایم
و شاید، یک روز، اینجا، هزاران سال دیگر
در خرابه های معبدی باستانی،
کودکی بازیگوش
دستی پیدا کند - تکیه گاه چانه ی اسکلتی -
و سنگ نبشته هایی
که دست نویسنده شان،
قرنهاست از ویرانی اش می گذرد...
V V V
عنصر ناراحت ؛ شاید « این است آن کلامی که مرا به تمامی وصف می تواند کرد » آن هم از زبان سرهنگی که وقتی برایش نوشتم تنها تفاوتش با پینوشه کمبود جسارت است، انگاشته بود "پینوشه" دشنامی به زبان محلی است و ...
خبرنگار بودن دیگر امروز ارزش نیست با لوث ادعای این همه خبرنگارنمای "سرشان مرده و پاشان زنده" که بخواهم به آن ببالم. رادیکال نمایاندن هم سرپوشی شده این روزها برای "اندک بودن"ها، و دغدغه مند بودن بیشتر شبیه دشنام و ناسزاست!
چشم که باز کردم، دیدم پیش رویم سه ره پیداست؛ چون حسین فاطمی شدن، حسین شریعتمداری شدن یا سلطان حسین صفوی شدن!
و بر گزیدم:
درختی را، که سایه بر گور نامطمئن برادر جنگجویم می گسترد، دوست تر می دارم از این آشیانه ی مرواریدها، که تور شکننده تر از عشق سبکبار تو، زیبایش می کند.
و می خواهم آنگاه که بمیرم
بی وطن،
"٭«(( اما بی ارباب ))» ٭"
بر گورم بته ای گل باشد، و یک پرچم!
مدیر وبلاگ : حسین آذربایجانی (آذرپاد)
آوار می شود روی نوشته هایم
و شاید، یک روز، اینجا، هزاران سال دیگر
در خرابه های معبدی باستانی،
کودکی بازیگوش
دستی پیدا کند - تکیه گاه چانه ی اسکلتی -
و سنگ نبشته هایی
که دست نویسنده شان،
قرنهاست از ویرانی اش می گذرد...
V V V
عنصر ناراحت ؛ شاید « این است آن کلامی که مرا به تمامی وصف می تواند کرد » آن هم از زبان سرهنگی که وقتی برایش نوشتم تنها تفاوتش با پینوشه کمبود جسارت است، انگاشته بود "پینوشه" دشنامی به زبان محلی است و ...
خبرنگار بودن دیگر امروز ارزش نیست با لوث ادعای این همه خبرنگارنمای "سرشان مرده و پاشان زنده" که بخواهم به آن ببالم. رادیکال نمایاندن هم سرپوشی شده این روزها برای "اندک بودن"ها، و دغدغه مند بودن بیشتر شبیه دشنام و ناسزاست!
چشم که باز کردم، دیدم پیش رویم سه ره پیداست؛ چون حسین فاطمی شدن، حسین شریعتمداری شدن یا سلطان حسین صفوی شدن!
و بر گزیدم:
درختی را، که سایه بر گور نامطمئن برادر جنگجویم می گسترد، دوست تر می دارم از این آشیانه ی مرواریدها، که تور شکننده تر از عشق سبکبار تو، زیبایش می کند.
و می خواهم آنگاه که بمیرم
بی وطن،
"٭«(( اما بی ارباب ))» ٭"
بر گورم بته ای گل باشد، و یک پرچم!
نویسندگان
گزارش لحظه به لحظه
